We hebben onlangs de val van het kabinet meegemaakt. En vlak daarna de gelukte inspanning om met vijf partijen toch nog een begroting te maken voor 2013. Mooi zo!

Wat ik in het politieke gebeuren veel zie gebeuren kan ik samenvatten met: voor je uit schuiven. Problemen niet aangaan waar ze werkelijk liggen, maar om verschillende redenen kiezen voor pappen en nathouden. Impopulaire dingen mag je niet zeggen en doen. Ingrijpende maatregelen die een probleem echt oplossen zijn impopulair, en worden gemakkelijk afgestraft bij de volgende verkiezingen. Dat zagen we net na de verkiezingen in Frankrijk en Griekenland. Maar dat vooruitschuiven heeft op den duur steeds grotere negatieve gevolgen.

Vooruit schuiven: dat betekent dat problemen rustig verder kunnen groeien, terwijl je de illusie schept dat je er aan bezig bent. Dat betekent ook: de volgende generaties er mee opzadelen. Dat is karma scheppen voor de toekomst.

 Op persoonlijk vlak heeft het voor je uit schuiven ook karmische gevolgen. Want wat doe je eigenlijk?  Je wekt de uitsteller in je. Je wekt een verleiding in je dat het leven gemakkelijker is dan de werkelijkheid zegt. Als je dat tot gewoonte maakt, dan verminder je innerlijk je daadkracht. Ook dit zijn kiemen voor de toekomst. Deze toekomst voor jezelf kan goed in de volgende incarnatie liggen. Want wat nu tot gewoonte gemaakt is, kan de constitutionele aanleg zijn die zich dan in een volgende incarnatie in de jeugd al gaat melden. Dat is een wetmatigheid van het karma. Illusionair denken, verminderde wilskracht als aanleg.

Karma kun je zien als de uitdaging om aan te pakken wat er voor je neus ligt. Dat maakt je nu actief in je denken en in je handelen, en dat geeft andere positievere kiemen voor de toekomst.

Iemand zei pas: ‘Het denken in reïncarnatie en karma is zo moeilijk. Waarom moet het zo ingewikkeld? Hoe weet je nu of het zo is?’

Ik denk: zolang we niet direct kunnen waarnemen wat er na de dood gebeurt, zijn er maar een paar antwoorden op die vragen:

-         Of je besluit dat reïncarnatie voor jou niet bestaat.

-         Of je gelooft het vanuit wat ingewijden zeggen.

-         Of je neemt het aan als hypothese, en gaat op onderzoek.

Leven met de hypothese betekent: proberen te zien wat de consequenties van die hypothese zijn wanneer je het leven en gebeurtenissen vanuit dat perspectief bekijkt. Begrijp je beter wat je meemaakt? Krijg je een andere verhouding tot je gezondheid en ziekte? Of tot de relatie die je met anderen hebt? Hoe werkt het leven met deze hypothese op jou in? Zo blijkt geleidelijk of deze hypothese voor jou werkzaam is.

Zo kijk ik er de laatste tijd methodisch naar.

En toen las ik een verhaal in de krant dat een team natuurkundigen in Delft mogelijk het Majoranadeeltje had ontdekt. Geen idee waar dat nou over ging. Maar het bleek een deeltje waarvan de wetenschapper Majorana in 1936 op theoretische gronden had geconcludeerd dat het moest bestaan. Dit zelfde geldt voor het Higgsdeeltje, ook een elementair deeltje dat een bouwsteen onder het standaardmodel van de deeltjesfysica, het model dat probeert de materie en zijn ontstaan te verklaren. Om het bestaan van dat deeltje aan te tonen heeft men een groot laboratorium gebouwd in Cern in Zwitserland. Kosten 5 miljard!

In de fysica kijkt men naar steeds kleinere deeltjes. Op grond van hypotheses. In het karmaonderzoek kijk je naar steeds grotere gehelen. Dat kun je dus, wetenschappelijk gezien, ook vanuit hypotheses doen.

Dat werken met hypotheses bespaart je de discussie over het wel of niet bestaan van reïncarnatie, een discussie die gewoonlijk niets oplevert.

Die manier van doen voelt bekend, maar ook onvrij om zo te handelen. Het is een manier van doen waarvan je eigenlijk wel wilt dat je het eens anders zou kunnen doen.

Herken je deze twee verschillende gestaltes ook bij de mensen in je omgeving? Leuk om er een beeld van te maken. Probeer die mens van de karakteristieken eens in een andere plaats en andere tijd te zien. Wat licht er dan op?

Karma duidt er in eerste instantie op, dat er elementen uit een vorig leven doorwerken in het nu.

Maar er is een andere karmische wetmatigheid, die er doorheen speelt. In het voorgeboortelijke bestaan zijn we als mensen geestelijk met elkaar verbonden in een liefdevolle sfeer. In die liefdevolle sfeer beleef je naast je eigen lot ook het lot van de andere mensen met wie je betrokken was, en ook het lot van je land en van de wereld. In die grootse schouw kun je soms zien hoe gemakkelijk het lot eruit ziet, dat jij voor het aanstaande leven hebt, maar hoe zwaar het lot van een ander is. Vanuit die liefdevolle sfeer kan iemand dan besluiten iets van een ander op zich te nemen, zodat het geheel dragelijker wordt. De last wordt als het ware beter verdeeld.

In het aarde leven kan zich dat uiten in ziekte, in tegenslag. Als je dan gaat concluderen dat je in je vorige leven wel erg slecht geweest moet zijn, dan kan je er soms helemaal naast zitten. Een liefdevolle daad wordt dan negatief gemaakt, en dat ontkracht.

Ik raad daarom altijd aan: als je karmisch wilt denken, maak dan meerdere scenario’s over hoe iets geweest zou kunnen zijn. Leef met die beelden, en kijk wat er langzaam aan in de tijd meer relevant gaan voelen. 

‘Ik had erg dominante ouders. Zowel mijn vader als mijn moeder waren erg dwingend en aanwezig. Er was niet tussen te komen. Geen wonder dat ik zo geworden ben als ik ben.” En hoe hij was? Hij was afhankelijk geworden. Hij durfde geen plek in te nemen of eigen beslissingen te nemen. Ook later was hij dat zo blijven doen, en had ook een dominante vrouw gekozen. Dat gaf veiligheid, dat wel. Maar verder was hij ontevreden, en miste zijn eigen leven.

De oorzaak van die afhankelijkheid lag in de jeugd, bij zijn ouders. Zo klonk het tenminste.

Ik vroeg: ‘En hoe heeft je broer gereageerd op die situatie thuis?’ Hij vertelde hoe zijn broer in verzet was gegaan en altijd ruzie maakte. En zijn zus was gaan zorgen. Dan viel ze niet op, en het leverde wel wat aandacht op.

Het lijkt dus dat er niet één beste innerlijke reactie is op dominantie ouders. Waarom kiest een kind, hoe klein hij ook is, voor juist die ene eigen reactie? Waarom ontwikkelt deze man juist afhankelijkheid, of gaat zijn broer in het verzet?

Vanuit het perspectief van karma denk ik: dat is iets wat je als kiem al in je hebt. Je hebt ‘talent’ als kiem meegenomen naar dit leven; zou je die dan al in een vorig leven geoefend hebben? Als je dan in je jeugd in een noodsituatie komt, zet je in wat je hebt en kunt.

Als je zo kijkt naar de manier waarop je al vroeg in situaties bent gaan reageren, kan dat een bruggetje vormen naar een eerder bestaan. Je draagt een oude mens in je, die je helpt te overleven. Maar niet meer dan alleen overleven. Als je ouder wordt, wordt het een beperking.

Bedank die oude mens voor zijn werk, en vertel hem dat je zelf de verantwoordelijkheid in handen neemt!

Pas beschreef iemand hoe het was om de jongste van tien kinderen te zijn. ‘Er is altijd veel drukte. Je bent de kleinste, iedereen is druk. Ja, dan krijg je dus nooit aandacht. Geen wonder dat je verwaarloosd wordt!’ Hier lag de oorzaak van zijn verwaarloosde gevoel. Ik knik begrijpend.

Een paar dagen later beschreef iemand anders, hoe het was om de jongste van tien kinderen te zijn. ‘Je bent de jongste van allemaal. Iedereen vindt je schattig. Altijd sta je in het centrum van de aandacht. Geen wonder dat je verwend wordt!’ Weer knik ik begrijpend.

Is die plaats die je hebt in het gezin wel doorslaggevend.

Dan probeer ik een karmabeeld. Ik probeer in het voorgeboortelijke te kijken. Daar heb je al de aanleg van je constitutie. Want die hangt samen met wat je in een vorig leven gedaan hebt. En dan stel ik me deze twee mensen voor. De eerste heeft in zijn constitutionele aanleg de neiging zich terug te trekken. Misschien was hij een bange mens? In de Middeleeuwen van een lagere stand?

Hij kijkt nog vanuit de geestelijke wereld naar de aarde. Niet aanlokkelijk, oordeelt hij. Hij laat alle broertjes en zusjes voor gaan. En als er geen meer is die hij kan laten voorgaan naar dit aardegezin, dan gaat hij maar. Hij neemt genoegen met de ruimte die er over blijft.

De ander? Ik zie iemand met de houding van een prinses. Ze kijkt naar de wereld vol verwachting. En, als een goede prinses, laat ze iedereen voorgaan. Er moet publiek zijn wanneer ze ter wereld komt! Als vanzelfsprekend neemt ze meteen de centrale plaats in om bewonderd te worden.

Tja, wat is de oorzaak van je aanleg? Waarin voel je het meeste eigen verantwoordelijkheid en vrijheid?

Wie zit er op mij te wachten?

Een jonge man, eind twintig, afgestudeerd, en op zoek naar zijn missie in dit leven. Hij verzucht: ‘Wie zit er dan op mij te wachten?’ 

Voor hem is deze verzuchting een retorische vraag. Ik vind dit juist een interessante vraag, die een antwoord verdient.

Kijkend vanuit het perspectief van karma ontstaat het volgende beeld. In je vorige levens heb je met vele mensen een relatie gehad. Veel van die relaties vragen voor dit leven om een vervolg. Een vervolg om kiemen die gezaaid zijn te laten groeien. Of om dingen recht te zetten die in het vorige leven scheef zijn gelopen.

Ook neem je uit het voorgeboortelijke idealen mee, en wanneer je die probeert vorm te geven, kan dat andere mensen inspireren of helpen. Wie zit er op je te wachten? Vele mensen, maar dan wel op een onbewuste manier.

Eerst door te handelen kom je de mensen tegen die op je zitten te wachten. En door dan terug te kijken naar wat je gedaan hebt en hoe dat gewerkt heeft, kun je gaan zien wie dat zijn geweest.

Je weet immers ook gewoonlijk niet op wie jij nu wel zit te wachten. Dat blijkt ook pas wanneer mensen naar jou toe handelen. 

Karmische toekomstkiemen

Als ik meer wil weten van hoe karma werkt, vind ik het heel helpend om een voorstelling te maken hoe iets naar de toekomst kan werken. Zo begrijp ik beter hoe iets wat ik nu meemaak, met het karmische verleden te maken kan hebben.

Ik kijk terug op wat ik vandaag heb meegemaakt. Of ik kijk terug over een langere periode terug.

Dan stel ik me verschillende soorten vragen: Wat heb ik meegemaakt? Waar ben ik blij mee dat ik het zo gedaan heb? Van welke dingen heb ik spijt? Hoe ben ik met mijn gezondheid en mijn lichaam omgegaan? Wat heb ik laten liggen waarvan ik eigenlijk vind wat ik had moeten doen?

Dit alles probeer ik vanuit een moreel standpunt te zien.

En dan vraag ik me af: wat kunnen de consequenties hiervan zijn? Voor dit leven, en als ik er niets mee doe, wat blijft er dan liggen voor een volgend leven? Met andere woorden: welke kiemen heb ik voor de toekomst neergelegd?

Trouwens, als ik zo kijk naar de financiële crisis waar we nu in leven, is het ook spannend te zien welke kiemen er eerder gelegd zijn, waarvan we nu de consequenties merken? En welke kiemen worden er nu gelegd voor later?

Leven met deze vragen wekt een hoger bewustzijn, dat als het ware over mijn schouder meekijkt. En dit bewustzijn opent de deur naar het kijken naar karma.

Hoe weet je waar een beeld vandaan komt? Hoe kun je beoordelen of een beeld met jou te maken heeft, of een beeld is dat wel lijkt op iets wat met jou of met je vraag te maken heeft, maar niet echt met jou te maken heeft? Karmabewustzijn vraagt om bewustzijn in een hogere vorm.

Als ik naar karmabewustzijn kijk vanuit het perspectief van karma en reïncarnatie, dan heb ik het idee dat karma-inzicht verkregen door trance alleen maar helpend kan zijn voor dit leven. Karmabewustzijn dat door inspanning verkregen is, kan meegenomen worden naar een volgend leven, en zich dan veel sterker ontwikkelen.

Karma naar de toekomst betekent, dat je inzicht probeert te krijgen in wat voor aanleg voor ziekten of voor je contact met de andere mensen je nu aan het voorbereiden bent. Op die manier kan karmabewustzijn helpen om je leven een andere inhoud te geven, en op een nieuwe manier de verantwoording voor je zelf en je lichaam te nemen. Het gaat er niet om, om uit angst voor negatieve consequenties dingen te gaan nalaten. Het gaat er om juist uit liefde positieve kwaliteiten te ontwikkelen.

Egoïsme en desinteresse zie ik hierbij als kiemen voor de toekomst, die obstakels versterken. Een liefdevolle houding en interesse in de ander en de omgeving als elementen die de gezondheid versterken.